جاویدان javiedan

اینجا هم تعطیل شد

2007-08-15T12:05:00.000+03:30

اینجا هم دیگه از این به بعد چیزی نوشته نخواهد شد
نه اینکه نوشتن تعطیل شده باشه ها... نه ... فقط آدرس عوض میشه...
بیایین به این آدرس اگه خواستین اما کارت دعوت واسه کسی نمی فرستم
( من یکی آدم بشو نیستم ) دونخته از اون خنده کجا...ا
http://www.beez.ir/
و مطعاقبا آدرس وبلاگ منم میشه :
Alireza.Beez.ir
راستی چند نفر دیگه رو هم می تونین ببینین اونجا
بازم دونخطه ام اینبار با ت دسته دار
چند نفری رو سرشونو گول مالیدم و دزدیدمشون از اینجا و اونجا همشون بردم واسه خودم توی بیز
آخه اونجا ما فقط چند نفرم...
روز به روز کامل تر میشه اگه هنوز مثل سیب سبز رسیده آبدار و ترش نیست هنوز...

□ 33

2007-08-04T01:09:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
اما از پادشاهی خود راضی نیست
چونکه او شنل پادشاهی ندارد
و باز برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها شنلی می سازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
اما از پادشاهی خود راضی نیست
چونکه پادشاهی او سکه ای را به نام خود ضرب نکرده است
و باز برگ های خانم درخت را جمع می کندو آنها را به جای سکه حکومتی علامتگذاری می کند و پادشاه جنگل را بازی می کند
اما از پادشاهی خود راضی نیست…

□ 32

2007-07-31T12:33:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
برای هر برگ خانم درخت ، شخصیتی تعریف می کند
و هر کدام را به سمتی می خواند
با آنها دوست می شود
با بچه هایشان بازی می کندگاه به جای پدر مقدس در مراسم پیوندشان نقش عاقد را به خود می گیرد
و گاه در میهمانی های آنها ، همپایشان می رقصد
انگار که خود او نیز یک برگ از خانم درخت است.

□ 31

2007-07-26T01:41:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و وقتی که به خانه می رود
شباهت عجیبی بین بازیهایش با خانم درخت و رفتار مادرش هنگام به خانه آمدن پدرش می بیند
و وقتی مادرش به پدرش می گوید که او را دوست دارد ، پسر بچه از هر دوی آنها می پرسد که آیا امکان دارد پسر بچه ای عاشق خانم درختی شود؟
و پدر و مادرش هر روز به او می خندند و او را می بوسند
و پسر بچه مجدانه سوالش را تکرار می کند
آیا امکان دارد پسر بچه ای عاشق خانم درختی شود؟

پاورقی : خوندماق

□ 30

2007-07-21T17:39:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
در حالی که اصلا یک جنگل واقعی را ندیده است
اما روزی که در کتاب جغرافیای مدرسه اش ، عکس یک جنگل واقعی را می بیند
پیش خود احساس می کند که خانم درخت او ، به دور از جنگل ، یک خانم درخت تنهاست
و به جنگل نامه ای می نویسد
و برای خانم درخت تنهایش ، در خواست کمک می کند.

□ 29

2007-07-16T15:00:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
وهرروز مادر پسربچه نگران دیر آمدن فرزندش می شود
و به پدر پسربچه شکایتش را می گوید
و پدر از دوستش پول زیادی قرض می گیرد
و برای نگه داشتن پسرک در خانه ، تلویزیونی می خرد
و حالا پادشاه کوچک جنگل ، پلنگ صورتی را پادشاه خود می داند
و همیشه مشغول زمزمه کردن موسیقی مانچینی است.
( زمزمه کنید : موسیقی متن پلنگ صورتی ، اثر پایان ناپذیر مانچینی )

□ 28

2007-07-13T13:52:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و خانم درخت هم از پادشاهی او حمایت می کند
و کم کم پسربچه باورش می شود که پادشاه واقعی است
و پسر بچه خود را شریک خدا می داند
و خانم درخت از این بازی او هم حمایت می کند
و پسر بچه این بار باورش می شود که واقعا خداست
و خدا از بزرگتر شدن پسربچه و حمایت خانم درخت به وحشت می افتد
و خدا آتش سوزی بزرگی به راه می اندازد و هر دوی آنها را نابود می کند
تا باز هم بتواند به خدایی خود ادامه بدهد.

پاورقی : ببخشید که دیر شد، درگیر مسابقه بودم...ا

پاورقی تر : آره جون عمم... دونقطه دی ، از اونای خودم

پاورقی تر ترین : تازه بعد از این همه از دور مسابقه حذف شدیم... ماشینه داغون شد دیگه..ا

پاورقی تر ترین تر : از اینجا به بعدو حتی آرشم نخونده دیگه... تازه نیست ولی داغه...

پاورقی تر ترین تر ترین : کاشکی اینجام خنده داشت .. کمبودش احساس میشه به جان عزیزش

□ 27

2007-07-08T23:41:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و هرروز به خانم درخت تاکید می کند که روزی یک پادشاه واقعی خواهد شد
و به خانم درخت می گوید :
پادشاه که شدم ، پولدار می شوم…
پولدار که شدم…
اول جهانبانی ،
یک خانه سه نبش می خرم
که صبح هایش …
عین سه شنبه های خانه عزیز
پر از نور باشد
بعد همه پرده ها را بکشم و تا شب بخوابم
و عصرهای جمعه که دنیا تعطیل شد
تو بیایی تا دونفری ،
غذای چینی بخوریم و قهوه ترک
و روی دیوار پر باشد از عکس های دو نفری
یادگار من و رفیق در جبهه مرده ام

پاورقی : این قسمتو از تو وبلاگ آرش دظدیدم
پاورقی تر : اصلا دلم می خواد قلت بنویسم ببینم کی می تونه جلومو بگیرح؟
پاوقی تر ترین : تازه همین امشب رفتم موهامم کوتاح کردم ببینم کی می تونه جلومو بگیرح؟
پاورقی تر ترین تر : راستی درباره این قسمت هم به آرش گفته بودم که می تونه چنصدتا از این بنویسه که همه اش با همین جمله پولدار که شدم شروع بشه، ولی حرف گوش نمی ده که این بچه. منم یکیشو آوردم تو شماره های خانم درخت تا ببینیم در عاینده چه اطفاغی می افته
پاورقی تر ترین تر ترین : از همون خنده های خودم که همه جاتو کج می کنه
پاورقی تر ترین تر ترین تر : به تو چه ؟

26 □

2007-07-06T00:17:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و پسربچه در حین بازی ، خانم درخت را برای جشن تولدش به خانه اشان دعوت می کند
و تنها آرزوی خانم درخت همین می شود
و خانم درخت رو به ماه می کند و همین را می خواهد
وماه رو به خدا می کند و همین را می خواهد
و خدا فرشته ای را می فرستد و همین را دستور می دهد
و خانم درخت به دختر بچه ای تبدیل می شود با چشمهایی روشن ، موهایی طلایی و کفشهایی بلورین
و به میهمانی پسربچه می رود
و از همه چیز لذت می برد
و باشنیدن ضربه های نیمه شبِ ساعت شهر ، مجبور به رفتن می شود
و خانم درخت شروع به دویدن می کند
و کفش بلورین خانم درخت روی پله ها جا می ماند
و صدای ضربه های ساعت به گوش می رسد
و دخترک برای همیشهء همیشه ناپدید می شود
وفردای آن شب باز پسربچه می آید
و در دستش کفش بلورینی دارد
و داستان ناپدید شدن دختر بچه ای را برای خانم درخت تعریف می کند
و خانم درخت قطره ای اشک می ریزد
و پسر بچه کفش بلورین را به پای خانم درخت اندازه می زند

25 □

2007-07-03T14:59:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و هر شب به همراه تاج خود به خانه باز می گردد
و در غیاب پسر بچه ، دل خانم درخت همیشه برای او می لرزد
و خانم درخت همیشه منتظر کامل شدن ماه می ماند
و هر شب که ماه کامل است ، خانم درخت از هیبت خود بیرون می آید
و تنها تا نواختن دوازدهمین ضربه ساعت بزرگ شهر فرصت دارد که پسر بچه خود را شکار کند
و از فردای آن شب ، خانم درخت سعی می کند تا پسربچه دیگری را دوست بدارد
و هر شب دلش برای او بلرزد
و تا کامل شدن دوبارهء ماه صبر کند.

□ 24

2007-07-02T00:13:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و گاهی هم از بازی کردن خسته می شود ، مثل همه بچه های دیگر
و گاهی هم همانجا می خوابد و استراحت می کند ، در زیر سایهء خانم درختو خانم درخت سعی می کند که از خواب آرام او مواظبت کند
و وقتی که مگسی بر روی پیشانی سفید پسرک که غرق خواب است می نشیندخانم درخت با بزرگترین شاخه خود و با تمام قدرتش به او می کوبد تا با کشتن مگس ، خواب آرام پسر بچه ادامه بیابد.

□ 23

2007-06-29T11:05:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و در زیر سایه خانم درخت ، مثل یک پادشاه واقعی ، به استراحت می پردازد
و خانم درخت از پسر بچه خوب مراقبت می کند
و خانم درخت برای پسر بچه ، با صدایی نرم ، ترانه می خواند.

□ 22

2007-06-27T00:16:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و برای تفریح پادشاهی ، به تماشای پریدن پرنده ها از روی شاخه های خانم درخت می نشیند
و پسربچه پیش خود فکر می کند که خانم درخت به پرنده ها پرواز کردن را یاد داده است
و پسر بچه خانم درخت نزدیک تر می شود
و پسر بچه با صدایی آرام از خانم درخت می خواهد تا به او هم پرواز کردن را یاد بدهد
و خانم درخت سرش را خم می کند و در گوش پسر بچه چیزی می گوید
و پسر بچه از شاخه های خانم درخت بالا می رود
میخندد
و واقعا پرواز می کند
و به آسمان می رود
و دوباره روی شاخه خانم درخت می نشیند
و پسر بچه با هیجان زیاد فریاد می زند :
… به من هم پرواز کردن را یاد داد …

□ 21

2007-06-26T08:53:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و با یک شمشیر چوبی
از خانم درخت در مقابل دشمنان دفاع می کند
و پسر بچه یک روز در همین جبهه زخمی می شود
و خانم درخت او را بغل می گیرد و به شهر می برد
و مردم شهر از صدای حرکت خانم درخت وحشت می کنند
و مردم می بینند که خانم درخت پسربچه ای را بین شاخه های خود گرفته و به طرف آنها می آید
و مردم شروع به فرار می کنند.

□ 20

2007-06-25T16:28:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و روز که تمام می شود ، دوباره خودش می شود تا برود که بخوابد
تا آنجایی که پسر بچه می داند ، پادشاه ها آنقدر سرشان شلوغ است که حتی وقت خوابیدن هم ندارند.

□ 19

2007-06-23T17:29:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و برای خود آرزوهای خوبی می بافد تا وقتی که بزرگ شد به همه آنها برسد
و در تمام آرزوهایش ، برای همیشه از این دهکدهء کوچک می رود.

□ 18

2007-06-21T01:11:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و به پرنده ها دستور می دهد که دیگر مزاحم خانم درخت نشوند
و برای فراری دادن پرنده ها ، با یک تکه چوب ، محکم به خانم درخت می کوبد
و خانم درخت به خود می لرزد.

□ 17

2007-06-19T00:50:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و پسر بچه حتی گاهی خانم درخت را بقل می گیرد
و پسر بچه حتی گاهی خانم درخت را می بوسد
و پسر بچه حتی گاهی که با خانم درخت تنها می شود ، او را صدا می زند : مامان!
و پسر بچه هر روز به آنجا می آید و با برگ های خانم درخت تاج درست می کند
و هر روز .. و هر روز .. و هر روز ..
و همه فکر می کنند که پسربچه عاشق پادشاهی جنگل است
و پسر بچه دنبال لحظه ای تنهایی می گردد.

□ 16

2007-06-17T01:00:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و یک روز پسر بچه گرسنه می شود
و پسربچه از خانم درخت سیب می خواهد
اما خانم درخت هیچ کاری نمی کند
و پسر بچه با تاج پادشاهی خود به خانم درخت دستور سیب می دهد
اما خانم درخت هیچ کاری نمی کند
و پسر بچه ناراحت می شود
و پسر بچه قهر می کند و به خانم درخت لگد می زند و میرود
و سیبی از خانم درخت به زمین می افتد
و بعد از چند روز ، سیب روی زمین می گندد.

□ 15

2007-06-16T00:16:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و یک روز ناگهان هوا تاریک شد
و صدای رعد و برق ، پسر بچه را حسابی ترساند
و پسر بچه از وحشت جیغ می کشید و به دنبال پناهگاهی می گشت
و خانم درخت آغوشش را به روی پسر بچه گشود
و خانم درخت پسر بچه را بقل گرفت تا دیگر نترسد
و ساعقه ای زد
و هر دوی آنها را در آغوش هم سوزاند
( اما اینبار هیچکدام نترسیدند )

پاورقی : جمله آخر که توی پرانتز نوشته شده دلبخواهیه. می تونین بخونینش می تونین نخونینش

□ 14

2007-06-15T00:42:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و وقتی که تابستا ن میشود
پسر بچه اولین کسی است که به میوه های خانم درخت دست درازی می کند.

پاورقی : انگار شبها ، هیچ کس هیچ کار دیگری نمی داند بجز خوابیدن...

□ 13

2007-06-14T02:04:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و وقتی که پسر بچه می رود
خانم درخت برای چند ساعتی باز تنها می شود
و ماه دوباره می آید
و خانم درخت ماه را هم دوست دارد
و خانم درخت به آهنگ نسیم ، آنقدر برای ماه می رقصد تا اینکه خوابش ببرد
و وقتی بیدار می شود ماه هم رفته است
و خانم درخت دوباره برای چند ساعتی تنها می شود
تا وقتی که پسر بچه دوباره بیاید.

پاورقی : به جان عزیزت نمی دانستیم ایتالیا شمال هم دارد و باز هم نمی دانستیم موسیقی مردم شمال ایتالیا تا چه حدی شبیه موسیقی مردم شمال خودمان است... دویستا نقطه دی

□ 12

2007-06-13T11:55:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
پسر بچه همیشه در جای ثابت خود می نشیند و کودکانی را که اطراف او خانم درخت می چرخند ، فرماندهی میکند
و خانم درخت همیشه این را از برتری قدرت پادشاهی پسر بچه می داند
و پسر بچه دوست دارد یک روز در این بازی ، دیگر پادشاه نباشد و همراه کودکان دیگر ، دور خانم درخت بدود
اما پسر بچه ، حتی با داشتن تاج پادشاهی هم ، قدرت راه رفتن ندارد
او یک پادشاه معلول است که دلش پادشاهی نمی خواهد
ولی خانم درخت به سایه بانیه پادشاه جنگل ، افتخار می کند
و همیشه به پادشاه به ظاهر خندان ، لبخند می زند.

پاورقی : و در آنجا درختی هست...

□ 11

2007-06-12T03:06:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و وقتی بازی تمام می شود
پسر بچه آنقدر همانجا منتظر می ماند تا یکنفر برای بردن او بیاید
پادشاه جنگلِ خانم درخت ، هیچ وقت نمی تواند مسیر خانه تا سرزمین حکومت خود را به چشم ببیند
و حتی خانم درخت را
و یا تاج پادشاهیش را
و این تنها چیزی است که خانم درخت ، هیچ وقت ، آن را نفهمیده است.

پاورقی : یادش بخیر واقعا...

□ 10

2007-06-09T02:14:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و به دستور پادشاه جنگل
خانم درخت وزیر جنگل می شود
و پربچه به همه دستور می دهد که در مقابل پادشاهشان ، خبردار بایستند
و وزیر پادشاه ، مطیع ترین وزیر پادشاه جنگل است.

پاورقی : همیشه دلم می خواست به اندازهء خانومایی که شیش ماهه حامله ان ، شکمم گنده بشه... به کسی نگی ها ، آخه گاهی که توی حمومم ، ادای راه رفتنشونو با اون شکم گنده جلوی آینه درمی آرم ، خیلی هیجان داره...

□ 9

2007-06-08T02:41:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و امروز روز تعطیل است
و سایهء خانم درخت ، جای خوبی برای پیک نیک.
و ناگهان هوا بارانی می شود
و پدر خانواده شاخه هایی از خانم درخت را می شکند و آتش درست می کند
و پسر بچه به زیر باران می رود و سرما می خورد.

پاورقی : توی خواب داشتم از لب پنجره تو رو دید می زدم که یهو متوجه شدم سایه نداری ، به جای پاهات سم داری ، گوشات بلند و نوک تیزه ، روی تمام پوست بدنت پر از موی ، دندونای نیشت از دهنت می زنه بیرون ، موقع نفس کشیدن خرخر میکنی و روی کتف چپت یه زره قوض داری...

□ 8

2007-06-07T17:06:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
چند سالی می گذرد و پسربچه دیگر پسر بچه نیست
و چند سالی می شود که دیگر پادشاه جنگل را بازی نکرده است.
و خانم درخت اما هنوز ، خانم درخت است.
…
پسر بچه ای که دیگر بزرگ شده بود ، از خاطراتش با خانم درخت ، برای دختر جوانی تعریف می کند.
و دختر جوان تصمیم می گیرد به ملاقات خانم درخت برود
و هر دو با هم به آنجا می روند
و از فریادها و دویدن های پسر بچه دیگر خبری نیست.
هر دویشان کنار هم نشسته و به خانم درخت تکیه کرده اند
و پسر جوان برای تاج پادشاهی خود ، اینبار ، بوسه می چیند.

پاورقی : به جون عزیزت یادم رفت... :D

□ 7

2007-06-06T01:14:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و خانم درخت از بودن پسربچه لذت می برد
و روزی پسربچه برای چیدن برگ بزرگتری از شاخه های خانم درخت بالا می رود
و خانم درخت دوست دارد که پسر بچه برای همیشه پیش او بماند
و اینکه پسربچه تنها بر او پادشاهی کند
…
وخانم درخت شاخه های خود را تکان می دهد
و پسربچه از بلندترین نقطه ، به زمین می افتد
و با صورت به زمین می افتد
و برای همیشه کنار خانم درخت دفن می شود
و خانم درخت هر روز روی قبر پسربچه برگ می ریزد
و از اینکه او برای همیشه آنجاست ، راضی است.
و از اینکه او برای همیشه پسر بچه خواهد ماند ، راضی (تر) است.
و خانم درخت پسربچه را دوست دارد و به او لبخند می زند.

پاورقی : توی خواب این اسباب کشی هم تموم شده بود

□ 6

2007-06-05T15:10:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و یک روز برای خود همبازی می آورد
و دختر بچه به خانم درخت حسودی می کند
و پسر بچه دیگر پادشاه جنگل را بازی نمی کند.

پاورقی : توی خواب کلی بهت خندیدم وقتی دوباره بهم سلام کردی

□ 5

2007-06-04T00:16:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و در آن بازی ، پادشاه جنگل تصمیم می گیرد که کشورگشایی کند
و حالا این پادشاه کوچک ، خود را پادشاه چندین درخت دیگر هم می داند
و پسر بچه از این پس برای درست کردن تاج پادشاهی خود ، فقط گاهی به خانم درخت نزدیک می شود.

پاورقی : توی خواب یکی یه چشم داشت ، یکی سه تا. ولی همه داشتن.

□ 4

2007-06-02T01:43:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و با سرد شدن هوا ، خانم درخت کم کم بی برگ تر می شود
و پسر بچه نگران می شود که خانم درخت مرده است
و پسر بچه تمام روز را آنجا می ماند و با تاج پادشاهی بدون برگ
تمام مدت را گریه می کند.

پاورقی : توی خواب یکی ته ساندیچشو به طزف من پرتاب کرد و منم توی هوا قاپیدمش و فرار کردم زیر بوته ها

□ 3

2007-06-01T01:56:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و کم کم هوا سرد می شود
و کم کم خانم درخت به خواب زمستانی فرو می رود
وقتی که خانم درخت دوباره از خواب بر می خیزد
روی پوست خود چیزی را حس می کند
و پسر بچه ، پوست خانم درخت را به اندازه یک قلب خراش داده است.

پاورقی : توی خواب یکی بهم گفت که خدا شما رو واسه من فرستاده

2 □

2007-05-31T00:57:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و فصل پائیز فرا می رسد
و خانم درخت زرد می شود
و تاج پادشاه جنگل هم
و برگ های زرد روی زمین ، هر روز بیشتر می شود
و تاج پادشگاه جنگل هر روز بزرگتر و طلائی تر
و به همین دلیل ، پسر بچه ، پائیز را بیشتر دوست می دارد تا خانم درخت را

پاورقی : توی خواب وقتی می اومدم خونه گم شدم

□ 1

2007-05-30T03:23:00.000+03:30

و در آنجا درختی هست
و خانم درخت پسربچه ای را دوست دارد
و پسربچه هر روز به آنجا می آید
و برگ های خانم درخت را جمع می کند
و با آنها تاجی میسازد و پادشاه جنگل را بازی می کند
و خانم درخت هر روز برای پادشاه جنگل ، بهترین برگ هایش را به زمین می ریزد
و هر روز .. و هر روز .. و هر روز
و اکنون تابستان فرا رسیده است
و خانم درخت هیچ برگی ندارد و هیچ میوه ای
و تنها ، خانم درخت ، پسربچه ای را دوست دارد.

پاورقی : توی خواب یکی بهم گفت که به من بدهکاره...ا

عزیزم

2007-05-28T01:45:00.000+03:30

این : مگه تا حالا صد دفه بهت نگفتم ته جیب شلوار من یک سوراخ بزرگ هست عزیزم؟
نمیشه وقتی با هم میریم سینما ، دستتو توی جیب شلوارم نکنی ؟
اون : حالا عزیزم دوست داری فردا کدوم فیلمو با هم ببینیم ؟

پاورقی : درحال طراحی یک قالب جدید برای اینجا هستم. نتیجه گیری : به زودی ظاهر اینجا خیلی تغییر میکنه
پاورقی تر : از پست بعدی چندین متن متفاوت اینجا می خونین که 5 خط اول تمام این نوشته ها مثل همدیگه اس
پاورقی تر ین : نوشته هایی که گفتم از پاورقی های فاطیما الهام گرفته شده. من از اونا خوشم اومد و اینجوری نوشتمشون که هرکدوم با یکیه دیگه فرق داره اما شروع همشون مثل هم

اینم آدرس فاطمه http://perspectif.blogfa.com
پاورقی تر ترین تر : البته اول به خودش گفتم ولی گفت که خودم این کارو بکنم
پاورقی تر ترین تر ترین : اصلا من دارم واسه کی میگم اینارو؟ آرش که میدونه و بیشترشو خونده ( اون از شماره 16 خوشش اومده ) خود فاطمه هم که خبر داره. فکر نمی کنم کسی دیگه هم بیاد ( از اون خنده هایی که من تازگی پیدا کردم تو کامنتدونی آرش و خیلی ازش خوشم میاد ولی اینجا نداره )
پاورقی تر ترین تر ترین تر : راستی این نوشته ها هم خودشون پاورقی دارن

دوباره

2007-05-24T02:25:00.000+03:30

یک نفر داره یک چیزی از من می دزده... حسش می کنم...ا

پاورقی : اگه اجازه بدی می خوام بنویسم

پیام بازرگانی

2007-03-20T08:55:00.000+03:30

روزای بارونی همه میگیم که عاشق بارونیم
روزایی که برف میاد همه میگیم که عاشق برفیم
وقتی سال نو میشه میگیم که عاشق بهاریم
تابستون که میاد میگیم عاشقشیم
وقتی پاییز میشه عاشق رنگ زرد و دلتنگیاشیم
زمستون که میشه عاشق تنهائیاشیم
خلاصه خودمونم نمی دونیم که چی می خوائیم و اصلا چی میگیم
نتیجه این میشه که خودمونو مسخره کردیم و گذاشتیم سرکار
حالا که اینطوریه چه اشکال داره که منم مسخرتون کنم؟
سال نوتون مبارک

Long ago, Somewhere deep in the jungle...( iiiiiii )

2007-03-20T08:50:00.000+03:30

ساعت داشت به 2 نزدیک میشد. وقتی رسیدم بچه ها داشتن می رفتن. همشونو برگردوندم تا گزارش کارای امروزو ازشون بگیرم. آخه مطمئن بودم که همیشه یک نقصی توی کاراشون وجود داره. یک کمی قر زدن اما چاره نداشتن که دوباره بیان تو. فقط یادم میاد 2بار سرشون دادزدم. نمی دونم چرا این سهلنگاریایی که میکردن واسم قابل احساس نبود. دونه دونه واسشون شرح دادم که چجوری باید کارکنن. نیم ساعت بعد همه با دلخوری رفتن خونه. سرجمع کردن کارا تا حدود 4وربع طول کشید. البته یک زره ساندویچ مونده از چند روز پیش توی یخچال بود که همونو خوردم. درو بستم. ماشینو برداشتم و رفتم جلوی مطب دوباره منتظر شدم... هیچ خبری نشد. هوا کم کم تاریک میشد اما اون هنوز بیرون نیومده بود. ساعت 8 شد و چراغهای مطب کمنور تر شد. منشی دکتر هم رفت ، اما تنها. سریع رفتم توی کوچه پشتی تا خروج دکترو ببینم. اونم رفت اما اونم تنها... چطور ممکن بود؟ یعنی قبل از اینکه من برسم رفته بود؟... یک تلفن همگانی چندقدمی اونطرف تر سر چهارراه داشت واسه خودش کاسبی میکرد. یک دختری داشت باتلفن حرف میزد و دونفر دیگه هم همون اطراف یک کارت توی دستشون بود و فقط روی یک خط کشی قدم میزدن. یکیشون یک موبایل هم دستش بود اما بازم توی نوبت ایستاده بود. رفتم جلو. موبایلمو قایم کردم توی جیبم. دختره داشت گوشیو میزاشت. قبل از اینکه کارتشو دربیاره خودمو انداختم وسط و گفتم ببخشید یک کار خیلی مهمی پیش اومده اگه میشه منم یک تلفن کوچیک بزنم... انگشتمو گذاشتم روی کارت که نتونه درش بیاره و گوشیو همونطوری که نصفه و نیمه هنوز توی دستش بود ازش گرفتم. هیچی نگفت تفلکی. یک کمی خودشو کشید عقب تا از توی سایبون تلفن بیاد بیرون. دونفر پشت سرش دیگه قدم نمی زدن. فقط با چشمای گرد شده منو نگاه میکردن که بدون توجه به هیچی داشتم سریع شماره میگرفتم. دختره مونده بود که از خیر کارت بگذره و بره یا اینکه چند دقیقه دیگه صبر کنه شاید دلیل این کارمو بفهمه. شاید کنجکاو بود ببینه من به کی زنگ میزنم و چی قراره بگم که خودمو اونطوری مهمونش کردم... تلفن خونشو گرفتم... بوق... بوق... بله؟... خودش بود. قطع کردم. خیالم راحت شد که رفته خونه. اما چند ساعتی تقریبا ازش بیخبر بودم. خودم لعنت کردم و کارت تلفنو خیلی سریع کشیدم بیرون. سریع رفتم طرف دختره که دقیقا پشت سرم ایستاده بود و هنوزم مارس مونده بود. کارتو سریع گرفتم طرفش و فقط گفتم مرسی... همینکه مطمئن شدم کارت رسیده توی دستش از اونجا دور شدم. می تونستم نگاهشونو حدس بزنم که با من تا توی ماشین اومد.

پاورقی : این ماجرا همچنان ادامه دارد
پاورقی تر : فعلا چندتایی پیام بازرگانی بخونین

Long ago, Somewhere deep in the jungle...( iiiiii )

2007-03-18T14:44:00.000+03:30

ساعت نزدیکای 10 بود. زیر پنجره ماشین ، روی آسفالت چندتایی ته سیگار افتاده بود. هوا زننده نبود اما اگه پنجره بسته می موند بیشتر راضی بودم. توی ماشین بوی تیز دود سیگار به جای من تنفس میکرد. اعصابم از بیکار نشستن و به یک جا زل زدن به هم ریخته بود. وقتی ته سیگارو مینداختم از پنجره بیرون، کار دیگه نداشتم بجز اینکه یکی دیگه روشن کنم. به همه چیز فک میکردم اما فقط به یک جا نگاه میکردم. دیگه حوصله نداشتم. تمام مدت سعی میکردم آخر ماجرا رو پیش بینی کنم. توی شیش و بش اتفاقاتی بودم که هنوز نیفتاده بود... یکنفر از ساختمون خارج شد. خودش بود. مثل ظاهر دیروز. اما یک کمی سریع تر. یک ظرف پلاستیکی توی دستش بود. حدس زدم که توش ناهاره و داره میبره واسه دکتر. همیشه بابایی خطابش میکرد. دکتر پدرخونده اش بود. قبلا هم دیده بودم که میره اونجا و واسش ناهار میبره. از اونطرف کوچه رد شد و به سمت خیابون رفت. منتظر شدم که تا ببینم تاکسی میگیره یا خدایی نکرده قصد داره پیاده بره. خوشبختانه جلوی یک ماشین دستشو بلند کرد و سوار شد. پیکان سفید. سریع ماشینو روشن کردم. دور زدم و رفتم تا دنبالش کنم... حدسم درست بود. به سمت مطب دکتر میرفت. خیالم از گم کردنش راحت بود. فاصله رو باهاش حفظ می کردم که دیده نشم. از تاکسی پیاده شد و پولشو حساب کرد. کنار ورودی مطب یک سالن بزرگ بود با شیشه سکوریت های قدی. کاملا توش دیده میشد. اول رفت اونتو. اونجا یک مرکز کاریابی بود . تعجب کردم اما وقتی دیدم داره با منشی اونجا که یک دختر چادری بود روبوسی میکرد ، دلیلشو فهمیدم. فقط چندثانیه ای با هم صحبت دوستانه کردن و خندیدن. دوستش سرشو برگردوند تا به سوال یک نفری که پشت سر اون توی یک اتاق نشسته بود جواب بده. شاید می خواسته یک جورایی بفهمونه که الان وقت خوبی واسه حرف زدن نیست و باید به کاراش برسه ، چون همون موقع از توی ظرف پلاستیکی یک سیب قرمز بیرون اومد و یک جور علامتی مثل خدافظی بینشون رد و بدل شد. حالا خانوم منشی یک سیب قرمز روی میزش داشت... اومد بیرون و رفت توی مطب دکتر. اول زنگ زد ، در که باز شد رفت تو. یعنی خودش کلید نداشت. اینجا یک کمی کار واسه من مشکل شد. اون ساختمون تا حدی معروف بود. یک ساختمون تجاری. دوتا دکتر ، یک نمایندگی بیمه و چند تایی شرکت دیگه با هم اونجا همسایه بودن. قبل از آشنایی با این ماجارا چندباری اونتو رفت و آمد کرده بودم. اونجا 2تا خروجی داشت. یکی همون دری که همه میرفتن و میومدن، خروجیه دیگه اش هم از کوچه پشتی بود که در اصل در پارکینگ محسوب میشد. کار مشکلی بود کنترل هر دوتا خروجی. واسه انتخاب یکی از دوتا راه که اونجا الباقی روزمو حروم کنم مجبور شدم یک سیگار دیگه روشن کنم... اون که هنوز نمی دونه کسی دنبالشه، پس چیزی هم وجود نداره که بخواد ازش فرار کنه. ماشین هم که نداره بخواد از پارکینگ بیارتش بیرون... خوب ، معما تا اینجا حل شده بود. جلوی همون در همگانی منتظر می موندم. به این فکر میکردم که همونجا ناهارشو میخوره. شاید میتونستم مثل دیروز یک سری هم به شرکت بزنم. زیاد منتظر نموندم و راه افتادم.

Long ago, Somewhere deep in the jungle...( iiiii )

2007-03-08T12:10:00.000+03:30

برگشتم سر جای صبح... هیچی... تمام اونایی که صبح رفته بودن تا شب برگشتن. هر کدوم به یک شکلی... تازه ساعت 9 بود که حس کردم یک چیزی داره توی معده ام فریاد میزنه... واقعاشب شده بود... بدون نتیجه. خسته. کم خوابی ، گرسنگی و فکر تکرار امروز برای فردا. البته بعلاوه اون یک مقداری که از کارا توی شرکت مونده بود. رفتم شرکت. چندتایی کاغذ بود که برشون داشتم تا توی خونه کارارو تموم کنم. مثل دیوونه ها رانندگی میکردم. هیچی جلومو نمی تونست بگیره. واقعا چشمام هیچ جا رو نمی دید. نمی دونم چطوری چراغ قرمزها رو رد میکردم. حتی یک جا واسه اینکه حوصله ترمز زدن نداشتم مجبور شدم از توی پیاده رو رانندگی کنم. احساس میکردم اگه ترمز بزنم یک چیزی جلوی موفقیتمو میگیره. صدای ضبط تا آخر بلند و خودمم مثل دیوونه ها با محسن چاوشی فریاد میزدم. آهنگ تموم میشد ، دوباره همون آهنگ از اول. رسیدم نزدیکای خونه یکی از دوستام که دیشب ماشینامونو با هم عوض کردیم. پارک کردم جلوی خونشون. ماشینم اونطرف خیابون بود. کاستو از توی ضبط کشیدم بیرون و ماشینو خاموش کردم. چندتا بوق زدم و چند دقیقه بعد ماشینه خودمو سوار شده بودم به سمت خونه یک دوست دیگه میرفتم تا ماشینارو باز هم واسه فردا عوض کنم. از 11 گذشته بود رسیدم خونه. همه شام خورده بودن. کوکوسبزی داشتیم. ساندویچ کردم و نشستم سرکارای شرکت. وقتی تموم شد دیگه ساعتو ندیدم و فقط خوابیدم. برعکس همیشه اون شب خیلی زود صبح شد. اصلا باورم نمی شد که حتی 2ساعت تموم خوابیدم. اگر قرار بود واسه این کار از کسی پول بگیرم ، یعنی اگه این کارارو به سفارش کس دیگه ای واسش انجام میدادم ، شک نکنید که به خاطر همون صبح زود از خونه بیرون زدن ، بدون تردید ، تلفنی استعفا می دادم... لباسامو یکی درمیون پوشیدم و کیفمو جمع و جور کردم. اسلحه رو گذاشتم روی ضامن تا اگه خودش دلش خواست یکهویی چیزی ازش بیرون نپره و زیر پیرهنم فشارش دادم پشت کمربندم... مامان واسه نماز بیدار شده بود. از صبح زود بیرون رفتن من تعجب کرده بود. گفت هنوز هوا تاریک... جواب دادم باید برم به یک کارخونه سربزنم واسه گرفتن آمار تولید شیفت شب تا بدونم واسه بسته بندی جنساش چقد باید کاغذ چاپ کنم... ( دروغ از این شاخدارتر شنیده بودین؟ یعنی نمی شد مثل همیشه به مدیر تولید کارخونه اعتماد کنم و تلفنی آمار بگیرم؟ ) ... خلاصه مامان پاشو کرده بود تو یک کفش که نمیزارم با این چشمای قرمز پف کرده که از بیخوابی از حدقه زده بود بیرون ، توی جاده رانندگی کنی. اونم خارج از شهر تا بررسی کارخونه... حالا از من اصرار که قربونت برم دیرم شده و از اونم اصرارتر که اصلا واسه چی ماشینتو عوض کردی؟... حالا آب بیار و حوض پر کن... شد قوض بالای قوض... خلاصه بدون اینکه سروصدامون سعی کنه کسیو از خواب بیدار کنه اینقد با هم جنگیدیم که به یک تفاهم رسیدیم. من میرفتم یک دوش میگرفتم و مامان هم یک قهوه تلخ واسه من درست میکرد ، بعدش من حق داشتم هر قبرستونی که میخوام برم و هرغلطی که دوست داشتم انجام بدم... به بهونهء برداشتن حوله برگشتم توی اتاق. اسلحه رو گذاشتم توی کیفم. لباسامو درآوردم و با حوله رفتم توی حموم. زیر آب داغ خودمو خیس کردم و چشمامو خوب مالیدم. دلم می خواست همونجا توی بخار بخوابم. به موهام یکمی شامپو زدم تا شکستگیهاشون از بین بره و بعدش یک دوش چند ثانیه ای آب یخ و حوله و لباس و یک فنجون قهوهء تلخ سگی ، یک بوس از مامان و پریدم تو ماشین. تقریبا نیم ساعتو از دست دادم. اما خیالم راحت بود که هیچ اتفاقی نیفتاده و به همه کارا میرسم. ولی خیلی سرحال اومده بودم... اول رفتم یک سری شرکت. کاغذهارو با سی دی تموم شده کار گذاشتم روی میز و یک نامه هم واسه بچه ها نوشتم که اینو به دست کی برسونن و باهاش چیکار کنن و زیر نامه تاکید کردم حتی اگر به خاطر اجازه گرفتن واسه راه اندازی جنگ جهانی سوم هم به من تلفن کنن، کاری میکنم که از این به بعد مجبور بشن به من هم بگن بابا! معمولا توی این شرایط همه سعی میکنن به نصیحتم گوش بدن. تقریبا ممکنه این جور رفتارهای من هر چند سال یکبار اتفاق بی افته اما اگه بی افته واقعه اتفاق می افته. جدیت منو یکی دوتاشون دیدن و واسه اونایی هم که ندیدن تعریف کردن... اسلحه رو فشار دادم پشت کمربندم و درو بستم و رفتم واسه تکرار دیروز. هوا دیگه داشت یواش یواش روشن می شد. هنوز تلخیه قهوه ته حلقم چسبیده بود. یک سوپر مارکت سر راه بود که از من احمق تر بود و اون وقت صبح باز کرده بود. هنوز تا موقع آوردن شیر یک ساعتی وقت مونده بود. نمی تونم درک کنم که چرا نخواسته تا آخرین ثانیه بخوابه. با 120 تا سرعت واسه نگه داشتن ماشین میخکوب زدم رو ترمز و دستی رو هم با اون تا ته کشیدم بالا. یک معکوس کوچولو هم خودمو مهمون گیربکس ماشین کردم... ( امیدوارم صاحب ماشین اینجارو نخونه ) ...با سروصدای خوبی ، درست همونجایی که میخواستم ماشین ایستاد. پیاده شدم. یک شیرکاکائو ، یک بسته سیگار ، چندتای آدامس تند و نعنایی ، یک بیسکوئیت شکلاتی. ریختمشون روی صندلی کناری و شلیک شدم جای دیروز... همون اتفاقات تکراری. همون آدما. همون موقع صبح. فقط بعضیاشون نسبت به دیروز نامرتب تر بودن. ثانیه ها خیلی دیر میگذشت. ماشینو دقیقا جای دیروز نگه نداشته بودم. اینبار خود در ساختمونو نمی دیدم. اگه کسی ازش بیرون میومد فقط دیده میشد.

Long ago, Somewhere deep in the jungle...( iiii )

2007-03-02T11:09:00.000+03:30

تجربه جالبی بود ولی همیشه یک چیزی همرام بود که نگران کننده اس. ترس... یک ترس ناشناخته از یک منبع ناشناخته تر از اتفاقاتی ناشناخته ترترین که تا حالا حتی هیچکدوم از دوروبریام هم این تجربه رو نداشتن تا بشه تو مواقع ضروری ازشون کمک بگیرم. از تنها چیزی که می ترسیدم همین ترسه بود. حتی از حماقت خریدن اسلحه ، اونقد نگران نمی شدم... قدم بعدی این بود که تنها سر نخ موجود که همون واسطه بود رو اونقد زیر نظر بگیرم تا منو ببره همونجایی که احتمالا یک نفر اصلا منتظر دیدن من نیست. البته به شرط اینکه همچین کسی اصلا وجود خارجی داشته باشه و صرفا زادهء یک تخیل احمقانه توی مغز گچ گرفته یک دختر احمق تر از خودم نباشه اونم فقط به خاطر ایجاد یک رابطهء عمیق تر... آخه تفسیر اون چندنفری که جریانو قبل از وقوع این اتفاقات واسشون تعریف کرده بودم تا نظرشونو بدونم و قضاوتشونو واسه ادامه دادن یا رها کردن این ماجرا معیار قرار بدم ، متفق القول همین ایجاد رابطه بود... یک چیزایی از زندگیه روزمره اش واسم گفته بود و با اینکه به تمام حرفاش شک داشتم که دروغ باشه ، مجبور بودم روی همون اطلاعات برنامه ریزی کنم. مثل اینکه کی از خونه میاد بیرون. کی برمیگرده یا اینکه احتمالا توی یک ساعات مشخص از روز کجا میتونه باشه و یکی دوتا آدرس که خیلی اتفاقی بین صحبت کردنای معمولی بهشون رسیده بودم مثل اینکه داشتم از خونه فلانی برمیگشتم که فلان جا فلانی رو دیدم و از این حرفا دیگه... با اینکه بیش از حد حافظه ام خنگه اما به هر فشاری که بود تونستم چندتا از اون فلانی و فلانجاها رو کنار هم بزارم و چند تا آدرسو واسه احتیاط در مقابل لو رفتن ماجرا و احتمال فراری شدن و گم کردنش ، به جای برگ برنده توی آستینم نگه دارم... سخت ترین کار صبح خیلی زود از خواب بیدار شدن بود. اونم شنبه... قبل از هواروشنی رفتم و جلوی خونه اشون ، جوری که زیاد جلب توجه نکنم منتظر شدم. تمام اهل محل رفتن سرکارشون اما اون بیرون نیومد. می دونستم که ممکنه تا ظهر هم بیرون نیاد آخه شنبه ها سر کار نمی رفت و همین طور یکشنبه ها. اما به هر حال آدم تو روزای بیکاری ممکنه به دوستاش سر بزنه... واسه همینم روی این تفکر احمقانه تمام روزمو باختم. ساعت 11و نیم با همون لباسای همیشه گیش و همون آرایش تکراریش ، با اون عینکی که مثل خانوم معلما نشونش نمی داد ، یک کیف معمولی پول توی دستش و بدون توجه به اطراف ، خیلی خونسرد ، از خونه اومد بیرون. اما فقط تا سوپر مارکت سر خیابون. من حتی ماشینو روشن نکردم . تمام مدت خرید می تونستم زیر نظر داشته باشمش. زیاد خرج نکرد. دوتا پلاستیک دستش بود موقع بیرون اومدن... یکی سیاه و یکی دیگه هم معمولی که معلوم بود توش یک ظرف ماست ، یک نوشابه خانواده زرد و چند تا شکلات. با همون خونسردی و با قدمایی آروم دوباره برگشت به سمت آپارتمانش. کلیدو توی در انداخت و در باز شد. رفت تو. به هم خوردن در آخرین اثری بود که از خودش توی فضا گذاشت و دیگه تا روز یکشنبه ندیدمش... یواش یواش داشت وقت نهار خوردن می شد. گرسنه نبودم اما از طرفی هم مطمئن بودم که برای چند ساعتی بیرون نمیاد از خونه... تمام کارای امروز توی شرکت مونده بود و همه چیز اونجا منتظر من بود. رفتم شرکت. ساعت از 2 گذشته بود. وقت واسه چیزی خوردن نداشتم. تا 4 و نیم بیشتر کارارو انجام داده بودم. نمی تونستم بیرون رفتن احتمالیشو از دست بدم. برگشتم سر جای صبح...ا

Long ago, Somewhere deep in the jungle...( iii )

2007-02-27T12:23:00.000+03:30

همه جا ساکت شد... ساکت شد... توی گوشام بد جوری زنگ میزد. مچ دستم انگار اینکه محکم به جایی خورده باشه ، سنگینی اسلحه رو بیشتر نشون میداد... ترسیدم... انگشتمو که ماشه رو هنوز عقب نگه داشته بود ، ول کردم. بازم ترسیدم. دستم یک کمی شل شد و نفسمو خیلی آروم دادم بیرون. می ترسیدم. زانوی چپم یک کمی لرزید. چشمامو باز کردم اما هیچی نمی دیدم. بوی سوخته گلوله منو تکون داد. مثل یک بیهوشی که آب روی صورتش بپاشن تازه تونستم جلومو ببینم. همونجوری روبروم نشسته بود. خشکش زده بود. مثل مجسمه. فک می کنم قلبش نمی زد چون سینه اش بالا و پائین دیگه نمی رفت مثل وقتی که داشت چرت و پرتاشو میگفت. چشماش بسته بود و دهنش نیمه باز. تمام پیشونیش لکه های عرق داشت و صورتش بیرنگ تر از سفید بود... دوباره ترسیدم. نمی تونستم هیچ حرکتی بکنم. به خودم فحش می دادم که این چه غلطی بود کردم... اگه کشته باشمش چی؟ می ترسیدم. پشیمون بودم حتی از تعقیبش... آب دهنمو خیلی محکم قورت دادم. فقط می تونستم با چشمام روی بدنش یا روی زمین دنبال لکه های خون بگردم... اما اینکه هیچ رنگ قرمزی نمی دیدم داشت گیجم میکرد. صداش کردم... مثل یک آدم برق گرفته پلکاش از روی هم پرید و مثل اینکه بادکنکی رو بترکونی ، یک گوله هوای داغ از وسط گلوش زد بیرون... مردمک چشماش تا جایی که امکان داشت باز شده بود اما مطمئن بودم توی اون چند ثانیه اول اونم هیچی نمی دید. همه چیز دوباره ساکت شد. سکوت محض. دستاش شروع کرد به لرزیدن. هنوز توی صورت من خیره بود. ترسش بیشتر شده بود و همینطور داشت می لرزید. نگاهش به سمت راست چرخید و رفت بالا. به خودم نگاه کردم. جلوش ایستاده بودم و دست راستم رو به بالا بود. یادم نمی اومد کی جهت اسلحه رو عوض کرده بودم. خیلی ترسیده بودم . انگار لرزش دستای اون داشت به من هم سرایت می کرد. دوباره به هم خیره شدیم. اشک داشت از چشماش می اومد اما با اشکای چند لحظه پیش خیلی فرق داشت. نمی دونم چطوری بود اما فرق داشت. دهنشو بیشتر باز کرد. صداش درنمی اومد. جیغ کشید. هنجره اش عمل نمی کرد. فقط یک صدای گنگ از خودش در آورد. اما همین واسه به هوش آوردنش کافی بود... شروع کرد به جیغ کشیدن... آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ.... آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ.... آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
خوب... از داستان دور شدیم یک کمی... گفتم که تغییراتی توی قیافه ام دادم که تو تحقیقات خیلی زود شناخته نشم. هر روز هم یک ماشین از یکی از بچه ها میگرفتم و ماشین خودمو میدادم تا زیاد مشکوک نباشم توی رفت و آمدام. خلاصه شده بودم یک کارآگاه... تجربه جالبی بود ولی همیشه یک چیزی همرام بود که نگران کننده اس.

Long ago, Somewhere deep in the jungle…( ii )

2007-02-25T11:27:00.000+03:30

خلاصه این آقا دوست من خورده شیشهء توی جنسش از من بیشتر بود همیشه. کی میگه یک دوستِ یک کمی خلافکار بده؟ هر کسی یک جایی به درد آدم میخوره بالاخره. ازش یک چیزی خواستم. اونم خیلی خونسرد واسم آورد. چهارمدل مختلفشو هم آورد. از ترس تمام خون بدنم جمع شده بود توی سرم. یدونه روسی کوچولوشو انتخاب کردم. نمی تونستم بگم خوش دست یا نه. اما همینکه همراهته بد جوری بهت احساس قدرت میده. از خودت خوشت میاد هر وقت لمسش میکنی تا بفهمی هنوز سرجاش هست یا نه. خیلی نو بود. نمی دونستم از کجا آورده بودش. گفت به من هیچ ربطی نداره. منم خیلی زود قانع شدم. صد و چهل تومن شد پولش با یک خشاب که توش 8تا گلوله داشت. نمی دونم وقتی پولشو میدادم داشتم به چی فک می کردم. یعنی واقعا می خواستم با اون اسلحه کمری چیکار کنم؟ ممکن بود بکشمش؟ به قول آرش نه خره! اما حالا دیگه خریده بودمش. شاید به خاطر اینکه قضیه واسم جدی بشه یا اینکه خواسته باشم یک کاری انجام داده باشم. ماجرایی که ممکن بود آخرش هیچی نباشه. شاید هم به همین خاطر خریدمش که اگر آخرش هیچی نبود ، خودمو بزنم... نمی دونم. واقعا نمی دونم. اما بیشترین چیزی که از جلوی چشمم میگذشت این بود که افتاده به پاهام و داره التماس میکنه که نکشمش... بعد دوربین میچرخه و منو نشون میده. صورتم قرمز شده ، دندونامو روی هم فشار دادم ، رگ های گردنم زده بیرون و تند تند نفس میزنم و گاهی از لای دندونام آب دهنم میپاشه بیرون. اسلحه رو گرفتم طرف صورتش و تحدیدش میکنم که همه چیزو همونطوری که هست تعریف کنه...
زودباش لعنتی... اون دهن گشادتو باز کن تا مثل یک تیکه کثافت لهت نکردم... بگو...
و اونم شروع میکنه به هزار دلیل و مدرک آوردن که خودشو تبرعه کنه. گریه میکنه... معذرت می خواد... میگه همه چیزو جبران میکنه... قسم میخوره که دیگه به کار کسی کاری نداشته باشه... قول میده که حتی از این شهر بره گم بشه... اما من دیگه گول این حرفاشو نمی خوردم... می دونستم که اون یک دروغگوی بزرگه. بازم داشت همه چیزو ماست مالی میکرد. اما نمی دونم چرا جدیت منو هیچوقت باور نمی کرد. داشت این خر فرض کردنای من ، یواش یواش از کنترل خارجم می کیرد. زانوهاش جسبیده بودن به زمین و تقریبا فقط شونه هاش واسه تکون دادن دستاش ، حرکت می کرد. فقط توی صورت من زل زده بود موقع التماس کردن. به تمام اجزاء صورتم. می خواست از کوچیکترین حرکت مثبت صورتم ، واسه خودش دنبال یک نقطه شروع بگرده و ببینه نسبت به چی از خودم انعتاف نشون می دم تا همونو واسه خونسرد کردن من اسلحه کنه و یک جوری خودشو نجات بده. حتی می ترسید یک لحظه به نوک چیزی که به سمت صورتش گرفته شده و گاهی فاصله اش تا روی گونه اش کمتر از یک نفس میشه ، حتی دزدکی ، نیم نگاهی بندازه... هنوزم داشت به همون شیوه خودش ادامه میداد. از تفاوتش با دیگران حرف میزد. از اینکه به من گفته بود به خاطر بعضی چیزا حق داره حتی به من هم شک کنه. از اینکه حرفای اون دخترو واسه شخصیت خورد شدهء خودش یک توهین بزرگ می دونست. از اینکه اون بیشتر از من دلش میخواد یکی پیدا بشه و آدرس اونو بهش بده تا اینکه اونم بتونه تو این انتقام شریک من باشه. خودشو بیگناه ترین آدم توی این ماجرا می دونست. دائما این جمله رو تکرار میکرد که هیچکس به اندازه اون اذیت نشده و هیچ کس به اندازه اون مورد تحقیر قرار نگرفته... بعد ساکت میشد و با دستای گره کرده از ادامه صحبتاش فقط طوری توی چشمای من نگاه میکرد که منتظر تسلیم شدن من بود... اما دیگه من اون آدم چند روز پیش نبودم... منم توی چشماش خیره شدم. خیره تر شدم. یک دفگی احساس کردم دندونای علقم بدجوری دارن روی هم فشار میارن. لبام محکم به هم چسبیده بودن و دهنمو قفل کرده بودن. چشمام در حال تیز تر شدن بودن و ...
همونطور که روی زانوهاش نشسته بود، می تونستم رنگ سفید احساس خطر کردنو ببینم که داشت توی صورتش پخش میشد. یک کمی خودشو کشید عقب. خیلی کم. فقط به اندازه چند سانتیمتر. یعنی به اندازه تمام توانش. چشماش گرد شده بود و توی صورت من دائما می چرخید. مثل اینکه چیزی رو احساس کرده باشه خیلی آروم و زیر لب چند بار پراکنده اسممو زیر لبش صدا می کرد... اولین باری بود که می دیدم با لکنت حرف میزنه... هر بار که صداش به گوشم میرسید، فشار دندونای کرسی ام روی هم بیشتر میشد و چشمام تیز تر... چندتا قطرهء عرق رو پیشونیش پیدا شد. حالا دیگه رنگش سفید شده بود. کاملا فهمیده بود که واسه پرده ای که بازی کرده بود ، اصلا هنرپیشه خوبی نبوده... چشمامو بستم و با تمام انرژی ام داد زدم : دروغگوووووووووووووووووو... بنگ...ا
...
...

Long ago, Somewhere deep in the jungle… ( i )

2007-02-23T01:11:00.000+03:30

سه روز طول کشید تا بالاخره رفت سراقش. شنبه ، یکشنبه ، دوشنبه وامروز که سه شنبه اس ... شکایت کلانتری واسم هیچ نتیجه ای نداشت. از لحاظ علمی - کلانتری - پزشکی ، مدارکم کامل نبود. البته حق با اونابود. اگه از یک بعد دیگه به ماجرا نگاه می کردم ، همه چیز یک ادعا به نظر میرسید. آخه کی باورش میشد داستان منو؟ هیچکس... حتی خودم هم گاهی به خودم شک میکردم.... بگذریم ، به هر حال من تصمیم خودمو گرفته بودم تا ته این ماجرا برم. تنها چیزی که احتیاج داشتم یک کم کنجکاوی بود توی زندگی یک نفر دیگه. اما یک مشکل هم سر راه بود و اون این بود که من همون یک نفر رو حتی نمی شناختم. حتی به وجودش هم شک داشتم. واقعا ممکن بود همچین شخصی اصلا حقیقی نباشه. واون عکس هم صرفا مدرکی برای اثبات وجود یک شخص خیالی بود که فعلا تنها سر نخ برای شروع تحقیقاته. باید از یک جایی شروع میشد دیگه... قدم اول : تغییر محسوسی توی ظاهر لازم داشتم. نمی تونستم واسه کوتاه قد شدن پاهامو ببرم. یا یکشبه اونقدر بخورم تا چند کیلو اضافه وزنم منو تغییر بده. اصلا راضی نبودم اما چارهء دیگه ای نبود. موهام. موهای بلندم. و صورت ریش فرش شده. حالا هیچکدومو نداشتم... ولی خودمونیم ، کلی قیافه ام عوض شده بود. شاید هم عوض تر شده بود. شماره دو : یک ماشین قرضی واسه تعقیب و گریزهای احتمالی به صورت ناشناسانه. البته از قرار روزی یک ماشین ، سه روز ساکت و یک ماشین هم واسه روز چهارم ، یعنی همون سه شنبهء خودمون ، سرجمع ، روی هم رفته میشه گفت توی این عملیات از چهارتا ماشین استفاده شد. راستی یک چیزی که فراموش کردم بگم. هفته پیشش ، دقیقا همون روزایی که از عصبانیت احساس میکردم از پشت تلفن دارم گردنشو فشار میدم تا خفه بشه ، همون چهار شنبه که توی خیابون یک طرفه اون یارو پیرمرده ورود ممنوع اومد و من همچین از پشت فرمون داد میزدم که تمام خیابونو دنده عقبی برگشت و از ماشین پیاده شد و ازم معذرت خواهی کرد، همون روزی که بدجوری وحشتناک بودم، خلاصه اتفاقی توی خیابون یک دوست قدیمی رو دیدم. دوست که نه ، یک جورایی همو میشناخیم. نمی گم چجوری چون مطمئنم دردسر ساز میشه... ا

پاورقی : اگه گفتی اون جمله خارجی که واسه اسم ماجرا گذاشتم از کجا اومده ؟

پاورقی تر : مواظب باش گول نخوری، اصلا جایی نرفته بود که بخواد از جایی بیاد

پاورقی ترترین : حالا حالا ها ادامه دارد. واستون متاسفم

همون شبی که تا صبح بارون اومد

2007-02-20T11:42:00.000+03:30

باران
رویاست
میان بالهای شب می خزد
به پنجره های بسته دست می کشد
و در میان رازها راه میرود

باران
رویاست
آرزوها را صدا میکند
درگوچه های گذشته ، قدم میزند
هیچ نمی پرسد
همه چیز را می داند...ا

باران
رویاست
و رویاها
به بارانی شسته خواهند شد
تو نیز بارانی
میان رویاهای من ، تا صبحدم قدم میزنی
رازها را نوازش میکنی
هیچ نمی پرسی
همه چیز را می دانی...ا

مواظب باش

2007-01-30T00:17:00.000+03:30

وقتی از بن بست حماقتمان هم گذر می کنیم ، گرسنه امان می شود مثل یک سگ قوی. درست در همان روز ، انگشت اشارهء دست راستمان هم لای در ماشین گیر می کند و ما دیگر نمی توانیم موشواره رایانه امان را قلقلک کنیم و از آنجایی که هنر دیگری نداریم ، می مانیم بی دوست! شیشهء ویسکی امان که خالی است و برای کشیدن سیگار هم از پدرمان می ترسیم مثل همان سگ قوی ، و همهء اینها یعنی اینکه امروز مثل یک سگ قوی ، سگ هستیم. مراقب خودتان باشید تا پاچه اتان را نگیرم…ا

پاورقی : بهت گفته بودم که مراقب خودت باشی
پاورقی تر : مگه نگفتم مواظب باش
پاورقی ترین : مثل اینکه تو واقعا پاچتو دوست نداری
پاورقی ترترین : خودت خواستی

آیا ؟

2007-01-26T09:53:00.000+03:30

ستاره می گوید :
بگذار چراغم را روشن کنم ، و هرگز بحث نکنیم که آیا این کمکی به زدودن ظلمت می کند یا نه ؟

دونقطه دی

2006-12-08T11:49:00.000+03:30

مرده ها که به سنگ قبر احتیاجی ندارن. این زنده ها هستن که عاشق سنگ قبر مرده هان...ا
فکر می کنم اگه آدم سنگ قبر به دنیا می اومد ، هم عمرش بیشتر بود ، هم محبوب تر بود...ا

این سی دی رو بشکن

2006-11-22T12:54:00.000+03:30

سلام
فک می کنم دیگه الان همه خبر دارن. شاید هم خیلی ها به چشم خودشون دیدن. مسئله اینجاست که حاظر شدیم به خاطر خودمون پا روی دیگران بذاریم
موضوع همون فیلمیه که از خانم زهرا امیرابراهیمی ( زهره ) حتی داره توی دست بچه مدرسه ای ها جابه جا می شه. امروز یک آهنگ جالب شنیدم واسه محکوم کردن پخش شدن این فیلم شخصی و حمایت از این هنرمند که در حال حاضر داره دنیای جدیدی رو تجربه می کنه و مقصرترین ها اونایی هستن که هنوز هم از تماشای چندباره این سی دی یا تکثیر کردن اون دارن به این معرکه دامن میزنن
بیاین همه ، اون سی دی ها رو بشکنیم و این آهنگو به جاش گوش بدیم و کمی فک کنیم
اگه هرکدوم ما به نوبه خودمون قدمی برداریم و این موضوع رو به دیگران هم منتقل کنیم ، جلوی اتفاق دوبارهء این موضوعات رو می تونیم بگیریم که ممکنه دفعه بعد برای هر شخص دیگه ای تکرار بشه
من هم پخش شدن این سی دی رو محکوم می کنم و از محرمانه موندن زندگی شخصی هر فردی حمایت می کنم.

لطفا حتما این آهنگو گوش کنین (دانلود آهنگ)ا

پاورقی : دوستانی که وبلاگ دارن لطفا این موضوع رو به هر ترتیبی که خودشون دوست دارن مطرح کنن و لینک این آهنگو معرفی کنن

پاورقی تر : اونایی هم که وبلاگ ندارن ، ایمیل که دارن. می تونین این صفحه رو به دوستاتون لینک بدین

پاورقی ترین : لطفا حمایت خودتون رو از این حرکت اعلام کنین

به افتخار شما

2006-10-15T02:29:00.000+03:30

بودن که بودن است و می گذرد
این نبودن است که می ماند

شد و نشد

2006-09-01T10:49:00.000+03:30

صبح بود ، شب شد
شب بود ، شب موند و دیگه صبح نشد
اتفاقا خیلی هم خوب شد
آخه تو تاریکی شب ، هیچکی دیگه دیده نشد
ستاره خاموش شد
اما ماه کم نور نشد
تا اینکه خورشید هم فراموش شد
اتفاقا خیلی هم بد نشد
اینجوری بود که شب تاب ، به چشم مردم شهر سایه ها ، مثل یک خدا شد
اما فک نکنید که کرم شب تاب دیگه فراموش نشد
آخه مردم شهر سایه ها ، واسه خوابیدنشون مجبور شدن ، کاری کردن که خداشون خاموش شد

اسراف

2006-07-21T01:11:00.000+03:30

گاهی که زودتر از همیشه صبح میشود ، باقیمانده شب را همانطور دست نخورده دور می ریزیم و کسی نمی خواهد حتی چیزی به خاطر آورد

نخوندنیه خوندنی

2006-06-09T01:45:00.003+03:30

همیشه برای به هرجا رسیدنم که دیر می شد، شبیه همین را می خواندم... تو ، بایست ، دستها بالا... اما تمام قافیه ها در میان همان افعال گذشته ، سر از زباله دانی خاطراتی در آورد که هیچ مورخی آنها را ثبت نکرد و البته نه به دلیل کمبود باطری... تا آنجا که یادم می آید همیشه کنار دریا زودتر صبح میشد اما شبهایش پر از عطر ماهی مرطوب بود و چه لذت بخش مینمود تقلید عدای عشاق ، سیگار نیمه سوخته ، پاهای برهنه ، ماسه های از سوز شبانه به هم ماسیده ، شلوار لی بالا زده که حالا سنگینی آب هم برسرمای به تن چسبیده اش می افزاید و قدم زدن های حاشیهء مرز روشنی صبح که ای کاش به مشرق بازمی گشت...ا

پاورقی : اول قرار بود اینو کسی نخونه ولی حالا دیگه اشکال نداره بزار خوندنی بشه

فرار مرغ ها

2006-05-11T01:15:00.000+03:30

اگه حداقل روزی یک تخم نزاری ، باید کشته بشی

و این است ضمانت زندگی

2006-03-04T01:14:00.000+03:30

هیچ قصه ای به آرزوی تعبیر شدنش نرسید و در آخر مرد تا از خاکستر هر قصه ، افسانه ای دیگر سر برآورد با امیدهایی برای تعبیر آرزوهای جدیدش

بدون سکوت

2006-03-02T01:10:00.000+03:30

از بی ستارگیه صبح دلگیرم. بد جور هم دلگیرم. ای کاش پلک نمی زدم تا صدای سازش خراب نمی شد. باقی مانده عمرش را در سازش می دمید ، اما چشمهای خیره اش با نگاه من گره خورده بود و چیز دیگری می گفت که نگاه من می فهمید. ای کاش پلک نمی زدم. گوشه های چشم اش ، کنار صورتش ، هزار سال چروکیده بود و هزار بار خیس تر از شورترین ماسه های ِ تر ِ کنار ِ دریا ، که از شکاف پوست بین انگشتان پاهای برهنه ، اثبات وجود می کنند. ای کاش برای آخرین بار پلک نمی زدم. ای کاش اصلا نمی آمد برای ساختن. نمی آمد برای هرچه نواختن.... ای کاش دلم تنگ تر می شد. ای کاش هیچ وقت پلک نمی زدم

هان!

2006-02-25T01:50:00.000+03:30

یک قدم بالاتر از ساعت 7 ، شکستن سکوت ، تنها اطاعت از امر کلاغ است

کوک

2006-02-24T01:12:00.000+03:30

با اینکه می دونی از دیروز دیگه توی اون آکواریوم ماهی نداری اما بازم میای خونه

والنتاین

2006-02-12T01:20:00.000+03:30

من امشب با تمام شوخ چشمیهای تو ، بیدار می مانم
من امشب تا خود فردا نمی خوابم
من امشب قصد جانت کرده ام ، بیدار می مانم
به او گفتی همیشه دوستش داری ، نمی خوابم
من امشب با دورنگی های تو بیدار می مانم
خودم دیدم که از رویش چگونه بوسه می چیدی ، نمی خوابم
من امشب هم به یاد آن شب همبستری بیدار می مانم

پاورقی : هدیه رو که حتما نباید بخری ، گاهی می تونی مثل همین بنویسیش
پاورقی تر : استفاده از این شعر به عنوان هدیه این روز برای عموم با کمال میل آزاد است
پاورقی ترین : یک اصطلاح جدید

valem
پاورقی تر ترین : دوستان در کنار گل و شکلات ، عروسک رو فراموش نکنین...(آرش پول وده)ا
پاورقی تر ترین تر : :& ا

بدون شرح

2006-02-07T01:11:00.000+03:30

بستنی میوه ای / بستنی میوه ای مخصوص / بستنی سنتی مخصوص
سان شاین / خانواده شیرازی / مخلوط
هویج بستنی

همین است و بس

2006-02-06T01:13:00.000+03:30

و دوباره به دنیا می آییم اما هیچ چیز به یاد نمی آوریم

پاورقی : آرش میگه من توی اینجا خسیسم

خدای من این است

2006-02-05T01:18:00.000+03:30

کودکان از تاریکی ملال آور معبد به بیرون می دوند تا خاک بازی کنند. خداوند نیز با آنان بیرون می آید تا خاک بازی آنان را تماشا کند

بی طرف

2006-01-27T01:54:00.000+03:30

نان را از هر طرف که بخوانی نان است

خاطرات مرده

2006-01-11T01:05:00.000+03:30

زیر چشمی یک گوشه نگاهی به من انداخت و با همون سرعت از کنارم رد شد. هوا خیلی سرد بود. تقریبا میشه گفت گردنشو بین یقه برگردونده اش قایم کرده بود. دستاشم محکم توی جیباش قفل شده بود. فقط از روی کنجکاوی به صورتم نگاه کرد. مطمئنم توی نگاه اول اصلا منو نشناخت. اما من چشماشو هیچ وقت فراموش نکرده بودم. با اینکه هر دومون زیر سالها خاطره مدفون شده بودیم... از ظاهرش معلوم بود که وضعش بد نیست. یقه پوستی پالتوش و آرایش ظریف و گوشواره های کوچیک الماسش ، یک خانوم محترم از اون تراشیده بود... توی یک لحظه ، یک دنیا دلم براش تنگ شد. هرچی باشه ما یک مدتی با هم نامزد بودیم. اون موقع هر دوتامون یک دبیرستان میرفتیم... برگشتم تا از پشت سر هم دوباره نگاش کنم. هنوز داشت میرفت. با همون قدمهاش... ولی یک کم بزرگتر از اون موقع ها و یک کم هم پیرتر. احساس کردم استخون بندیش از قبل درشت تر شده. مطمئنا الان باید چندتا بچه هم داشته باشه.... اگه به گذشته ها برمی گشتیم فک نمی کنم می تونستم دوباره واسه رقصیدن توی بقلم جاش بدم و دستامو دور کمرش حلقه کنم... هنوز داشت میرفت. قدم به قدم. دورترمی شد و دورتر. اما یک هو ایستاد. مثل کسی که پاشنه کفشش بشکنه ایستاد... مطمئن شدم که منو شناخته. هل شدم. میخواستم برگردم تا منو نبینه... چندثانیه ای مکس کرد. اما بالاخره برگشت.... اول یک نگاه سرتا پا به من انداخت و بعد یواش یواش به طرف من برگشت... ازش خجالت می کشیدم. سریع برگشتم و کشون کشون سعی کردم خودمو از اونجا دور کنم. اما خیلی زود خودشو بهم رسوند و جلوم ایستاد. برای چند ثانیه به چشمای هم خیره شدیم و بعد سر من اومد پایین. نمی دونستم اگه حرفی بزنیم ، چی بین ما ممکنه رد و بدل بیشه. ساکت موندم. با سری پایین افتاده. چشمامو هم بستم... یک دفگی گرمای دستاشو احساس کردم که دستمو گرفت و کشید جلو... سرمو آوردم بالا. یک اسکناس 100 تایی گذاشت بین انگشتای از سرما مشت شده ام... اون داشت به یک پیر مرد ژنده پوش الکلی ، که کارش گدایی کنار خیابونه پول می داد... دوباره به هم نگاه کردیم و اون دوباره برای همیشه رفت. وقتی از جلوی من رد شد و رفت دیدم که توی چشماش اشک جمع شده. بدون اینکه حتی داستان منو بشنوه... به خدا اون داشت به خاطر من گریه میکرد... خودم دیدم

پاورقی : کاشکی هیچ وقت نمی نوشتمش

…When You'r In Love

2006-01-10T01:53:00.000+03:30

وقتی عاشقی نمره انشایت بیست می شود ، نمره ریاضیت هشت
وقتی عاشقی ته قابلمه خورشت مثل آسمان پر ستاره می درخشد
وقتی عاشقی هنرت را می فروشی خرج معلم فیزیک می کنی
وقتی عاشقی ، سر به دوزخ می گذاری
سیب همان سیب است
حالا حوایش فرق کند
وقتی کسی که می خواهی دوستت ندارد ... انگار هیچ کس دوستت ندارد
وقتی عاشقی ، خُلی

وقتی از عاشقی می گویی اینجا هم سر ناسازگاری پیدا می کند

پاورقی : در جواب پست قبلی

پاورقی تر : اینو آرش نوشته تو وبلاگش. البته اصلا منظورش من نیستم ها...ا

http://embrio.blogfa.com

هوای خوب

2006-01-06T01:13:00.000+03:30

ای محبوب! اکنون سه روز تمام است که تو را دوست می دارم و اگر هوا مساعد باشد، تا سه روز دیگر هم دوست خواهم داشت

پاورقی : این بار دویستمین باریه که اینجا چیزی نوشته میشه

جزیره

2006-01-02T01:12:00.000+03:30

اگه تو یک جزیره تنها زندگی کنی و سرما بخوری ، مثل اینه که همه جزیره سرما خوردن

کتک

2005-12-28T01:07:00.000+03:30

می ترسید. ازین که تنهاش بزارن و برن می ترسید. می ترسید برای همیشه توی همون تاریکی اتاق گیر کنه. توی سیاهی ، هیچ جا رو نمی دید. دوید به سمت درِ بستهء اتاق. چشماش پر از اشک شده بود. به جز نفس نفس زدن ، گریه هاش صدای دیگه ای نداشت.... گوشهء در باز شد و یک نوار از نور بیرون پرید وسط تاریکی.... نصف صورت باباش بین در دیده می شد.... اما صداش واضح به گوش میرسید : " دیگه اذیت نمی کنی...؟ قول میدی...؟ "...ا

یک جورایی

2005-12-24T12:21:00.000+03:30

در اتاق زده شد. تق.. تق.. تق.. شهردار مادلن با همون صدای دورگه اش زیر لبی گفت بیاید تو. در خیلی آروم باز شد... تا نیمه باز شد. مثل اینکه یکی از اومدن پشیمون بشه دوباره داشت بسته میشد... اما دوباره و این بار خیلی سریع تا آخر باز شد. انگار که از دوباره پشیمون شدن بترسه و این کار رو کرده باشه تا چاره ای به جز تو اومدن واسه اونی که خیلی هم خجالت میکشه نذاشته باشه. مادلن از پشت صندلیش با حالت شگفت زده ای بلند شد. خیلی سریع و شتابزده. حتی نزدیک بود لیوان آب کناردستشو بندازه زمین. انگار کسی رو که توی در ایستاده بود می شناخت و در عین حال از اینکه اونجا می بینش متعجب شده. شاید هم از چیزی میترسید... از پشت میز کنار اومد و خیلی مودبانه اما با لکنت زبون گفت بفرمایید تو... پدر روحانی... خیلی خوش اومدید... چه کمکی از دست من برمیاد؟ و صندلی جلوی میزشو با اشارهء دست تعارف کرد... پدر تقریبا توی چهارچوب در خشکش زده بود. تمام صورتش مثل مادلن عرق کرده بود. مطمئنا می شد گفت که از اومدنش پشیمونه اما چاره ای جز جلو اومدن نداشت... یک قدم اومد جلو و قبل از از بسته شدن در، سرکی به بیرون کشید تا مطمئن بشه کسی اون طرفا نیست.دست مادلن رو فشارداد و با صدایی لرزون گفت : آقای شهردار ، شما آدم درستکاری هستید... من هم گاهی احتیاج به اعتراف کردن دارم. و بعد دوطرف لباسشو توی بقلش گرفت و روی صندلی پیشنهادی مادلن که از این حرف مات و مبهوت ، هنوز هم با دست بهش اشاره میکرد ، نشست... مادلن هم رفت سر جای خودش... پدر از زیر لباسش یک پاییهء شمعدون نقره ای در آورد و گذاشت روی میز... رنگ از صورت ژان پرید... ژان وارژان ، پدر رو همون لحظهء اول شناخته بود و از این که برای یادآوری گذشته اش به اینجا اومده باشه می ترسید... دستاشو روی میز توی هم گره کرد و گفت : ببینید پدر ، من.... اما پدر مقدس حرفشو قطع کرد و گفت : قضیه مال خیلی سال پیشه... من اون موقع ها توی یک دهکده کشیش بودم. روزی مهمانی به کلیسای ما اومد. یادم میاد آدم خوبی بود. اسمش ژان وارژان بود.... ژان عرقهای پیشونیشو با قاب دستمال ابریشمی پاک کرد و دوباره اونو فشار داد توی جیب بقلش... پدر ادامه داد : به خاطر دزدی یک قرص نان تحت تعقیب بود. اون شبو پیش ما موند اما موقع رفتن تمام ظرفای نقرهء کلیسا رو که مخصوص پذیرایی مهمونا بود با خودش برد. طولی نکشید که دستگیر شد و همه چیز به کلیسا برگردونده شد. اما چون اون مرد پشیمون بود و من می خواستم بهش کمک کنم ، اون نقره هایی رو که نبرده بود رو هم بهش بخشیدم تا زندگی جدیدی رو شروع کنه... البته به جز همین شمعدون نقره که از همه قیمتی تر بود. اما توی گزارش به پاپ نوشتم که همه چیزو ، ژان با خودش برده... اینو برای خودم نگه داشتم... پدر ساکت شد و شهردار هم ساکت بود... پدر یک قطره اشک از چشمش چکیک و شهردار هم یک قطره اشک ریخت... پدر گفت : آقای مادلن ، لطفا برای آمورزش من دعا کنید. بعد بلند شد و به طرف در رفت... سکوت داشت همه چیزو خفه می کرد... پدر دستگیره در رو چرخوند و در باز شد... یک قدم به سمت بیرون برداشت. مادلن در حال جنگیدن با خودش بود. تمام بدنش عرق کرده بود. صورتش کاملا قرمز شده بود و صدای نفساش به گوش پدر مقدس میرسید... صدا زد... پدر! پدر روحانی بدون اینکه به سمت اون برگرده ، سرشو پایین انداخت و فقط بی حرکت ایستاد... شهردار مادلن با گریه فریاد زد : اون ژان وارژان منم!!!

مرز

2005-12-17T01:25:00.000+03:30

درمیان این شهر پرچینی است که همه چیز را برای دو دسته تقسیم می کند. یک سوی پرچین شهری برای مرده ها و یک سوی دیگر شهری برای مرده ها

چرخه

2005-12-16T01:04:00.000+03:30

آن روزها یادم می آید که می گفتی نمی دانم چرا تمام وقت خود را صرف دیگران می کنی؟
مرا نصیحت می کردی که کمی به فکر خودت باش. به سِنت نگاه کن. دیگر به عقب بازنخواهد گشت
این روزها می گویی که نمی دانم چرا در این دنیا تنها به خودت فکر می کنی؟
مرا نصیحت می کنی که کمی هم به دیگران بپرداز. به سِنت نگاه کن. دیگر به عقب باز نخواهد گشت

پاورقی : یک نفر خواب های مرا دزدیده است. رنگ آنها طلایی نیست. نقره ای هم نیست. تنها رنگ خواب است. برایم پیدایش کنید

زیاد هم بد نیست

2005-12-13T02:34:00.000+03:30

بد جوری به اینکه یک نصفه انسان باشم عادت کردم

لذت

2005-12-12T03:02:00.000+03:30

همیشه برای من ، خیانت ، جذاب ترین وجه از یک رابطه بوده... پس اون صحنه باید منو خوشحال می کرد. اما چرا نکرد؟

جور دیگر باید دید

2005-12-11T03:38:00.000+03:30

به افق ها خیره شده بود و هربار جهت وزش باد عوض می شد ، موهای بلنداش از طرفی دیگر جلوی چشمانش را می پوشاندند و مجبورش می کردند تا زاویهء دیدش را عوض کند

من دیشب گوشت آدم خوردم

2005-11-30T16:51:00.000+03:30

اگه بیماری قلبی دارین مجبور نیستین بخونین
از اونجایی که گوشت آدم سخت گیر میاد ، یک کم گرونه ، تازه غیر قانونی هم هست فقط به خودم فکر کردم. اولش سعی کردم انگشتمو محکم بجوم. اما چیز خاصی حس نکردم، آخه عصاره میخک ( یک چیزی شبیه داروی بی حسی دندون پزشکا – میتونین از همه داروخونه ها بخرین ) کاملا بی حسش کرده بود. تمام اتاق بوی دندون سازی به خودش گرفته بود و این جواب سوال من ، نبود.
باید یک جور دیگه امتحان می کردم. واسه همین مجبور شدم چشمامو ببندم. نمی دونم چقد طول کشید و نمی تونم جزئیاتشو بنویسم چون که دلم نیومد ببینم چه اتفاقی می افته. ممکن بود حالم به هم بخوره یا اینکه پشیمون بشم. تنها چیزی که حس کردم برخورد با یک چیز محکم بود که توی همون لحظه فهمیدم استخون همون انگشتمه....ا
از اون چند ثانیه که بگذریم ، حالا من یک تیکه تقریبا یک سانتی از انگشتمو توی بشقاب داشتم که دیگه جزئی از من نبود.
خیلی آروم چشمامو باز کردم – جا خوردم – اون چیزی که توی ذهنم بود خیلی کوچیک تر از اتفاقی بود که حالا دیگه افتاده. خون زیادی توی همین چند ثانیه وسط بشقاب جمع شده بود که بازم داشت بیشتر می شد. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که دستمو حل دادم وسط ظرف یخ. رنگ همه چیز داشت یواش یواش قرمز می شد. سرمای یخ باعث می شد که خونا تیکه تیکه لخته بشن و مثل یک چیز لزج به همه جا بچسبن.
چند دقیقه ای گذشت. به حجم قرمزی ظرف یخ دیگه اضافه نمی شد. یواش دستمو در آوردم... ظاهر چندش آوری پیدا کرده بود. شنیده بودم آب دهن واسه ضدعفونی کردن و زود جوش خوردن بریدگیها خوبه. باقیمونده انگشتمو کردم توی دهنم. اما مراقب بودم که با مکیدن، دوباره خون ریزی نکنه. بعدش به خودم خندیدم. آخه انگشت من که نبریده بود. اون تقریبا تیکه تیکه شده بود... یادم اومد که اصلا چی شده. دوباره دستمو گذاشتم توی ظرف یخ. هنوزم درد نداشت... اون تیکه بریده شده رو چندباری زیر و رو کردم. سعی کردم با دقت نگاش کنم. باید راضی می شدم که فقط یک تیکه گوشته. مثل غذایی که همیشه می خوریم. باید خیلی عادی فرضش می کردم تا بتونم مقایسه اش کنم. انداختمش تو یک لیوان آب تا تمیز بشه. رنگش از اول سفید تر شده بود. باید هر جور شده یک گاز بهش می زدم. نمی خواستم تازه بودنشو از دست بدم.
نمی تونستم با دندون از وسط نصفش کنم. فک میکنم اشکال از دندونای ماست که واسه خام خواری زیاد تیز نیستن. تقریبا بین دندونام له شد تا اینکه دو قسمت بشه. جرات نداشتم دهنمو ببندم. با همون حالت نیمه باز ، بازبونم بردمش زیر دندونای عقبی. نمی تونستم آب دهنمو قورت بدم. قدرت اینو نداشتم که فشار زیادی روش بیارم و سریع بجومش. بدون اینکه لبامو روی هم بزارم ، آروم آروم سعی کردم با احتیاط آسیابش کنم.
تا حالا شده گوشهء لبتون خونی بشه؟ ته حلقم همچین مزه ای می داد
وقتی با زبونم برخورد می کردم ، اصلا مثل گوشت توی خورشت قیمه یا هر چیز دیگه ای نبود. یک جورایی سرد بود. مثل آدامس زیر زبون آدم له می شد اما از هم نمی پاشید... همون جور که داشتم توی دهنم می چرخوندمش فهمیدم که یک گوشه اش مثل سوزن تیزه. باید یک ذره از همون استخونه باشه. یک خراشی هم به زبونم داد که البته این دفه درد داشت.
بالاخره هر طور بود تصمیم گرفتم که قورتش بدم. خیلی سخت بود. وسط گلوی آدم گیر میکنه. درست همون لحظه ای که داری قورتش میدی ، احساس می کنی هرچی توی معدته داره از توی حلقت میاد بیرون و یک تیکه له شده انگشت سر راهشو گرفته. مجبور شدم خیلی به خودم فشار بیارم تا بالاخره از توی گلوم بره پایین. میسر حرکتشو بعد از حلقم هم کاملا حس می کردم. هنوز هم سردتر از همه چیز بود. می تونی تجسم کنی یک لکهء سرد که می دونی انگشت جویده شدهء خودته داره همین طور میره پایین... بدون اراده لیوان آبو سر کشیدم اما طعم دهنم عوض نشد. آخه انگشتمو همون تو شسته بودم... فقط امیدوارم بالا نیارمش. اونجوری همه چیز از بین میره. تازه اصلا دلم نمی خواد حالا که انگشتم سر جاش نیست ، توی چاه دستشویی باشه...ا
و تنها نتیجه ای که گرفتم این بود که پوست انگشت واسه خوردن زیادی کلفته. شاید دفه دیگه یک تیکه رون یا شاید هم یک تیکه از بازو رو تجربه کردم

پاورقی : به این میگن یک بازگشت جنجالی
پاورقی تر : دونقطه دی

آخ اگه بارون بزنه

2005-10-14T05:59:00.000+03:30

همین الان توی آسمون بودم
نمی دونی که چقد دلم می خواست
یک دونه اسپری ِ رنگ طلایی بردارم
روی ابرا
دوتا نقطه
یک دونه دی بکشم
یعنی ممکنه یک روز هم تو حیاط خونمون
بارون طلایی رنگی بباره؟

پاییز / باغ من

2005-10-10T01:07:00.000+03:30

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر، با آن پوستین ِ سرد ِ نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست
با سکوتِ پاکِ غمناکش
سازِ او باران ، سرودش باد
جامه اش شولای ِ عریانی ست
ور جز اینش جامه ای باید
بافته بس شعلهء زر تار ِ پودش باد
گو بروید ، یا نروید ، هر که در هر جا که خواهد ، یا نمی خواهد
باغ بان و رهگذاری نیست
باغ ِ نومیدان
چشم در راهِ بهاری نیست
گر زچشمش پرتو ِ گرمی نمی تابد
ور به رویش برگِ لبخندی نمی روید
باغ ِ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوتِ پستِ خاک می گوید
باغ ِ بی برگی
خنده اش خونی است اشک آمیز
جاودان بر اسبِ یال افشان ِ زردش می چمد در آن
پادشاه فصلها ، پاییز

پاورقی : مهدی اخوان ثالث ( م.امید ) مجموعه زمستان
پاورقی تر : دلم می خواست پاییز باشم

دوست من

2005-10-02T01:07:00.000+03:30

ای دوستِ من ، من آن نیستم که می نمایم
نمود پیراهنی است که به تن دارم – پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد
آن (( منی )) ی که در من است ، ای دوست در خانه خاموشی ساکن است و تا ابد همان جا می ماند.
ناشناس و درنیافتنی
من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هرچه می کنم بپذیری – زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند
هنگامی که تو می گویی (( باد به مشرق می وزد،)) من می گویم آری به مشرق می وزد. زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه من در بندِ باد نیست، بلکه در بند دریا است
تو نمی توانی اندیشه های دریاییِ مرا دریابی، و من هم نمی خواهم که تو دریابی
می خواهم در دریا تنها باشم
دوست من وقتی که نزد تو روز است ، نزد من شب است. با این همه من از رقص روشنای نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم، و از سایهء بنفشی که دزدانه از دره می گذرد : زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی و سایش بالهایِ مرا بر ستارگان نمی بینی – ومن گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی
می خواهم با شب تنها باشم
هنگامی که تو به آسمانِ خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم – حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاکِ بی گذر مرا آواز می دهی (( همراهِ من، رفیقِ من،)) و من در پاسخ را آواز می دهم (( رفیقِ من، همراهِ من،)) – زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی. شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد. ومن دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی
می خواهم در دوزخ تنها باشم
تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی ، و من از برای خاصرِ تو می گویم که مهر ورزیدن به اینها خوب و زیبنده است. ولی در دلِ خودم به مهر تو می خندم. گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی
می خواهم تنها بخندم
دوستِ من ، تو خوب و هوشیار و دانا هستی. یا نه ، تو عینِ کمالی - و من هم با تو از روی دانایی و هوشیاری سخن می گویم. گرچه من دیوانه ام. ولی دیوانگی ام را می پوشانم
می خواهم تنها دیوانه باشم
دوستِ من ، تو دوستِ من نیستی، ولی من چگونه این را به تو بفهمانم؟ راهِ من راهِ تو نیست، گرچه با هم راه می رویم، دست در دست

پاورقی : پیامبر و دیوانه / جبران خلیل جبران
پاورقی تر : این واقعا منم. هرچی تنهایی دوست دارم این تو نوشته. همین متن تمام بیوگرافی علیرضاست
پاورقی ترین : حرف حسابم اینه :
می خواهم در دریا تنها باشم
می خواهم با شب تنها باشم
می خواهم در دوزخ تنها باشم
می خواهم تنها بخندم
می خواهم تنها دیوانه باشم
می خواهم درون خودم تنها باشم. درون خودم تنهایِ تنها باشممی خواهم درون خودم تنها بمیرم

کتمان

2005-09-06T01:27:00.000+04:30

از کتاب مقدس من دست بردارید و به راه من قدم مگذارید که زیادی تنفس خفه اتان خواهد کرد. ازمن ساده بگذرید و پرواز مرا با دست به سوی هم نرانید که این اوج من نیست. از من بترسید و مرا از خود برانید که خیره نگاه من در چشم هر مخاطب ، ناقل طاعون من است. های آدمها! اما در این دقایق کتمان ، مرا باز گوش دهید که آخرین وصیت من است. بدن نیمه جان مرا به چاهی بی افکنید ، خاکستر مرا روزی هزار بار باز بسوزانید و از چوب خون آلود صلیب من هیزم بتراشید اما این شبهای باران را به من باز گردانید. دلم می خواهد دوباره زیر باران قدم بزنم و از سرما احساس پاکی کنم... های آدمها! کجا میروید؟ بمانید و گوش کنید. هنوز تمام نشده است...! های آدم ها! های...ا

پاورقی : لطفا وقتی اینو می خونین با فریاد بخونین

دیوانه

2005-08-23T03:02:00.000+04:30

ماه من دیوانه
روز من دیوانه
شام من دیوانه
قلب من دیوانه
جغد من می خندد
امشب حتی آتش هم دیوانه

پاورقی : خوش به حال دیوونه

بابای من

2005-08-23T03:00:00.000+04:30

با سیخ های کاج و در اصل با چوب وسنگ
برای خودم بابا لنگ دراز و مهربونی ساختم
و ازش یک قاب ساختم واسه دیوار اطاقم
و هر شب سایهء اونو می بینم که اومده دنبالم

پاورقی : مال و منالی ندارم
اما ستاره ها رو
هر چی شمردم مال تو

بارون

2005-08-12T15:54:00.000+04:30

باد بود که پیراهن مرا ربود
هوس یک هم آغوشی با دل زمین
در چمن زار شهوت من می چرید
تشنگی هام همه حسرت دریا بود
لیک ماه بود که برروی من می چکید
این همه ستاره نظاره گر بودند
باز من شرم نکردم برای بوسیدن

کویر

2005-08-08T00:51:00.000+04:30

دلم می خواست از بزرگی دل کویر واستون بنویسم اما انگار قدرتشو ندارم
شاید هم اجازشو ندارم

نگین تولد مبارک

2005-08-01T01:21:00.000+04:30

ستاره ای که امشب درخشید
هزار سال نوری پیش متولد شده بود
دیگر دلم برای سکوت هیچ ستاره ای نمی تپد چون که روز مرگش را نسل ما نخواهد دید

نگین تولدت مبارک

پاورقی : از طرف من و آرش

منتظرتم زمستون

2005-07-27T01:06:00.000+04:30

باد ، دیوانه
پریشان چتر گندم گون زلفش
میزند بر صورتش سایه
سرخ تر از خون او گرمای فرو رفته به گونه
رنگ لبها بر بخار هر نفس مانده
دستها در هم
دکمه ها محکوم بر بستن
و تنها چشمهای بی فروغ آبیش گرمند
ای کاش من جای او بودم

پاورقی : دلم یک بلوز یقه اسکی اندامی می خواد. بافت از بالا تا پائین. یک رنگ تیره مثل مشکی یا سرمه ای پررنگ با دوتا خط پهن سفید که افقی از روی بازوهاش و سرشونش رد بشه. مثل همونائی که 30 سال پیش همه می پوشیدن

پاورقی تر : به آرش گفتم. منتظر زمستونم. فک میکنم وقتی شروع بشه همه چیز درست می شه. یک حسی دارم که پشت این تابستون همه چیز عالیه. یک جور بهشته. منتظرتم زمستون

پاورقی ترین : مثل اینکه دوباره دارم شاعر می شم

من ماندم و سکوت وسیاهی

2005-07-22T09:27:00.000+04:30

دیشب تمام شد
امروز با پوششی سپید
پا می گذارد , بر روی پشت بام
شاید خدا کند
کوته نظری بی افکند به ما
در جستجوی نور
اما به شکرانهء جنگِ با این شب سیاه
از پشت پردهء ستاره ها
باز می آید صدا
روز می رود برای سرکشی از آسمان و من
می مانم بدون نظرکرده ای
بر سقف روزگار

پاورقی : یکشنبه 26 خرداد / هنگام طلوع روز / با چشمانی پف کرده از شب نخوابی / گوشه پنجره اطاق ، همانجایی که برای تکیه دادن جای دردناکی دارد

پاورقی تر : کامپیوترم خراب شد از بس که سوخت.....ا

پاورقی ترین : به دلیل پاورقی تر پست کردن این شعر زیادی طول کشید.... از همینجا ازش معذرت می خوام

پاورقی تر ترین : فک می کنم تو یک جمله قبلا اینی که من الان گفتم , یک نفر دیگه گفته
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند , آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند

ويالون

2005-07-12T02:31:00.000+04:30

مي دونستم اگه بهش پول بدم صداي ويالونش قطع ميشه و ميره سراغ يك نفر ديگه. كاشكي بهش چيزي نمي دادم. ولي اشكال نداره. از رفتنش چند ساعتي مي گذره اما گوش كن ، هنوزم دارم صداشو مي شنوم

پاورقي : يعني هنوز داره واسه من ميزنه؟

هيچ وقت خواب نيستم

2005-07-09T01:59:00.000+04:30

يك چيزي رو حس مي كردم
يك جورائي ته دلم - به اندازهء پريدگي رنگ آبي ماه - سردش بود
ساعت 12 شب بود
گوشي رو گرفتم تو بقلم. يعني همونچوري كه
جلوي تلويزيون دراز كشيده بودم ، گذاشتمش روي سينه ام
هنوزم يك چيزي توي وجودم داشت خودشو به اين در و اون در ميزد
ساعت دوازده و يازده دقيقه شد. صداي تلفنم بلند شد
يك زنگ...ا
بدون اينكه بهش نگاه كنم مي دونستم تويي
زنگ دوم...ا
الان موقع اينه كه عكست به اندازه تمام صفحه بزرگ بشه
سه تا زنگ...ا
فقط صبر كردم
زنگ چهارم بود كه گوشي رو گرفتم جلوي چشمام
اشتباه نكرده بودم
پنج تا زنگ...ا شش تا زنگ...ا هفت تا زنگ...ا
شايد ترسيدي كه منو از خواب بيدار كني. عكست از روي صفحه رفت ، همه چيز ساكت شد. تلفنو قطع كردي ، اينو روي گوشي نوشته بود. شايد هم منظورش اين بود كه من گوشي رو بر نداشتم
فقط مي دونم نمي خواستم بشنوم كه چيزي براي گفتن نداري و بايد صبر كنم تا خودم همه چيزو ببينم

پاورقي : دلم مي خواهد در ديوانگي هم تنها باشم

فردا

2005-07-05T02:31:00.000+04:30

اگر قرار باشد روزي درون خودت دفن شوي ، فكر مي كني كه تغييري در زندگي خودت احساس كني؟

شازده كوچولو

2005-06-29T01:59:00.000+04:30

چه ديار اسرار آميزي است ديار اشك

پاورقي : بي پاورقي

نيمه خاكستري

2005-06-23T20:18:00.000+04:30

شنوندگان عزيز توجه كنيد : اين وبلاگ به طريقه سياه و سفيد پخش مي شود. لطفا به گيرنده هاي خود دست نزنيد
با هم به چند سال پيام بازرگاني نگاه مي كنيم و ما هم اميدواريم كه امشب قبل از اتمام برنامه ها برق قطع نشود. پس لطفا براي تحقق اين آرزو تمام چراغ ها را خواموش كنيد و سعي كنيد براي خوابيدن خورشيد را تجسم كنيد
خواهيد ديد كه به همين راحتي به فردا شب ها خواهيم رسيد

باز هم شب

2005-06-21T02:38:00.000+04:30

و شبهاي بي ستاره اي كه خود را به سرنوشت انسان گره مي زنند ، به صبح نمي رسند مگر آنكه طعم بي سرانجامي را به تو بچشانند
برايم آب بياوريد كه حتي باران امشب اتش آوراست

سندل

2005-06-17T01:09:00.000+04:30

من پا به پاي مركب خورشيد
يك روز تا غروب سفر كردم
دنيا چه كوچك است
وين راه شرق و غرب چه كوتاه
تنها دو روز راه ميان زمين و ماه
اما ، من و تو دور ....ا
آنگونه دور دور ، كه اعجاز عشق نيز
ما را به يكديگر نرساند ز هيچ راه

پاورقي : فريدون مشيري

همه چيز واقعي بود

2005-06-14T02:38:00.000+04:30

توي باغچتون دو تا گل بود ، هنوزم هست

عليك سلام

2005-06-11T03:56:00.000+04:30

هميشه براي مودب بودن بهترين كار اول سلام كردن نيست
بعضي وقتا ادب حكم ميكنه كه سرتو بندازي پائين و انگار نه انگار

قبول کن

2005-05-18T00:31:00.000+04:30

صبح فردا را نمی خواهم
به جایش
ماه امشب مال من

لذت

2005-05-14T15:22:00.000+04:30

اگه همه چیز طعم سس مایونز می داد اونم وسط یک ساندویچ کالباس پر از چیپس ، فکر می کنی بازم کسی بود که دوستش نداشته باشی؟

آخی

2005-05-07T01:03:00.000+04:30

وقتی می شنوم مامانه به بچه اش قول دوچرخه می ده ، دلم می خواد بپرم یکی رو محکم بقل کنم. نمی دونی چه هیجانی بهم دست می ده. ولی یک کمی صبر کن ببینم ! مثل اینکه هنوز حرفش تموم نشده ! اووووووووووووه نه ! یک شرط داره ! باید معدلش 20 بشه. احساس می کنم بهتره که من به راهم ادامه بدم زودتر برم خونه. فک می کنم داره دیرم میشه

سادگی

2005-05-02T01:06:00.000+04:30

قبلنا همیشه وقتی رو به آسمون می خوابیدم فک می کردم این جیرجیری که می شنوم صدای چشمک زدن ستاره هاست. کاشکی هیچ کس بهم نمی گفت که جیرجیرکی هم وجود داره

آخر دنیا

2005-04-26T01:05:00.000+04:30

دیگه چیزی به آخر دنیا نمونده
ببین...ا
نیگا کن...ا
اونجا رو میگم
دستتو واسه چشمات سایه بون کن تا یک کم دور ترشو ببینی
دیدی؟
من بیشتر از یک ماه دیگه وقت می خوام ولی تو کمتر از یک ماه دیگه فقط وقت داری
بیا فرار کنیم